ΠΙΣΩ

Ο πουσταράς

Γεώργιος Βελλιανίτης

ΠΟΙΗΜΑΤA

Ο ΠΟΥΣΤΑΡΑΣ

Το παιδί πέτυχε διάνα.

Είχε μια ωραία μάννα.

Του καν’ όλα τα χατήρια.

΄Ηταν για τα πανηγύρια.

Κτυπούσε τα’ λλα τα παιδιά.

΄Εκανε κάθε ζαβολιά.

Εγελούσε σαν περνούσαν.

΄Ελεγε πως τον κτυπούσαν.

Εκλαιγόταν στη μαμά του.

Aυτή δεν ήταν κοντά του.

΄Ετρεχε να τα μαλώσει

τον πουστάκο της να σώσει.

Αδιάφορος ο πατέρας.

Είχε μια γυναίκα τέρας.

Τούχε πάρει τον αέρα.

Tον είχε κάνει πιά πέρα.

΄Οσο μεγάλων’ ο μικρός,

γινόταν απαιτητικός.

΄Αρχισε να θέλει φράγκα.

Επαρίστανε το μάγκα.

΄Εκανε πολλούς παρέα.

Επερνούσανε ωραία.

Τα’ δέρφια του δουλεύανε,

με τη μάννα τα κλέβανε.

΄Αρχισε να ρουφιανεύει

τον καθένα να ψαρεύει.

΄Οποιος τούμπενε στη μύτη

του το έκλεινε το σπίτι.

΄Ηταν παραμορφωμένος.

Μέσ’ απ’ τη ζωή βγαλμένος.

Μιλούσε με ευγένεια,

μα με πολλή αγένεια.

Το Δημοτικό είχε βγάλει.

Μα είχε μόρφωση άλλη.

Πέταγε ελληνικούρες.

Κορδωνόταν στους κουμπούρες.

Αυτός, τά καν’ άνω κάτω.

Η μαμά του εκαυχάτο.

Έλεγε μάθαινε πολλά

από περιοδικά καλά.

Αφού είχαν γίνει βούκινο,

κάποιος κτύπησε κόκκινο.

΄Ενας αδελφός λάλησε.

Η κούτρα του παράλυσε.

Τον πήγαν στο τρελάδικο.

΄Ελεγαν είχε άδικο.

Όταν τους τά ‘ψαλλε χύμα,

του φορτώνανε το κρίμα.

Ο άνθρωπος είχε δίκιο.

Δεν έβλεπε τι αντρίκιο.

΄Ετσι, γρήγορα συνήλθε.

Στο σπίτι του ξαναήλθε.

Για καλή του πλέον τύχη

ο πούστης είχε πετύχει

να κάνει μία παντρειά

με μία πλούσια γριά.

Τον εβοήθησ’ η μαμά.

Μ’ όλα τα μού μ’ όλα τα μά.

Δεν τον πήρανε στρατιώτη.

΄Εκανε τον πατριώτη.

Στο χωριό δεν είχ’ ελπίδες.

Μόνο έβοσκε δυό γίδες.

Aπέφευγε να δουλέψει.

΄Ηθελε να τη βολέψει.

΄Ετσι, έφυγ’ απ’ το χωριό.

Χάσαν έναν ωραίο γιό.

Πήγε εις την πολιτεία

που υπάρχει αλητεία.

Φορά ακριβά κουστούμια.

Είναι πούστης από κούνια.

Ξέχασε και τη μαμά του.

Τα θέλει όλα δικά του.

Κολυμπάει μέσ’ στο χρήμα,

έχοντας μεγάλο κρίμα.

Τα’ αδέρφια του κυνήγισε.

Τον ταϊσαν σαν πείνασε.

Ούτ’ η μάννα ούτ’ ο πατέρας

δεν ξεφύγαν απ’ το τέρας.

Τους αφήνει να πεινάνε.

Να υποφέρουν σαν γερνάνε.

Να καυχιέτ’ όλο γελώντας.

Να μιλάει περπατώντας.

Λέει σε όλους τους άλλους

είτε μικρούς ή μεγάλους.

Μπορώ δέκα συντάγματα

άν μπερδέψω τα πράγματα

άγρια να τσακωθούνε

όλοι τους να σκοτωθούνε.

Χωρίς να ξέρουνε γιατί.

Μα κάποιος τούπιασε τ’ αυτί.

Του ‘ταξε πολλά αργύρια.

Τούφαγε εκατομμύρια.

Αλλά κείνος το δικό του.

Το μακρύ και το κοντό του.

΄Εχει μια περιουσία.

Όμως, του λείπει η ουσία.

Είναι πολύ ξεδιάντροπος.

Αρρωστημένος άνθρωπος.

Δηλώνει εκδικητικός.

Χαίρεται που είναι κακός.

Σαν μπαίνει σέ ένα σπίτι,

βρε τον πούστη τον αλήτη,

τα κάνει όλα μπουρδέλο.

Απλώς, με το έτσι θέλω.

Θέλει όλο τσατσιλίκια.

Και ας έχει τα τσιφλίκια.

Τις δουλειές του να του κάνεις.

΄Υστερα να τονε χάνεις.

Τσιγγουνιά τον διαπερνάει.

Στο βάθος αυτός πεινάει.

Θα σας πώ επίσης τούτο:

Κλέβει και κανένα φρούτο.

΄Ολοι του δίνουν μια μούτζα.

Σαν το γάϊδαρο του Χότζα.

΄Ηταν πούστης λίγο λέγαν.

Τι πολύ τι λίγο, κλαίγαν.

Να λοιπόν τι λέει ο κόσμος:

ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΥΧΗ ΔΙΑΒΑΙΝΕ.

ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΠΟΥΣΤΗ,

ΠΟΛΛΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ.

Γεώργιος Βελλιανίτης